Mag het een onsje minder?

Weer een nieuw en fris werkjaar voor de boeg. Heb jij december afgesloten met goede voornemens voor het nieuwe jaar? Niks op tegen natuurlijk, en vooral lekker mee aan de slag gaan als het werkt voor jou.

Toch begin ik er niet meer aan, die goede voornemens en doelen voor 2020. Uit ervaring weet ik dat ze meestal na een week al wegzakken en in de hectiek van alle dag ten onder gaan. En wat dan overblijft is het ongemakkelijke gevoel dat ik toch iets niet helemaal goed doe, gefaald heb of mislukt ben. ‘Beter plannen’ was er zo eentje van vorig jaar. Niet gelukt. En als ik daarop focus voel ik direct de energie weglekken en komen er meer van dat soort gedachten. Hoor ik ineens een heel rijtje van niet gelukte zaken die ik me dan plots ook herinner. En daar wil ik niet naartoe.

Het komt heel precies!

Terwijl ik zoveel wèl heb gedaan de afgelopen maanden. Beste harde werker: ook jij hebt zoveel wèl gedaan! Laten we daar vooral ook naar kijken. De tijd nemen om ook daarbij stil te staan en van te genieten.

Hoe zou het zijn om meer in Kairostijd te denken: de tijd die nodig is, ertoe doet. De tijd die kansen biedt of voor een doorbraak weet te zorgen. Bevlogen momenten van schoonheid, inzicht en daadkracht. Want als ik in Chronostijd denk, de tijd die gemeten wordt, kom ik alsmaar tijd te kort als ondernemer. En dat benauwd me enorm.

Dan kom ik steeds weer minder toe dan ik zou willen aan de kern en gaat alle aandacht naar taken waarvan ik dènk dat ze gedaan moeten worden en belangrijk lijken. Bv aan promotie en netwerken of social media bijhouden. Natuurlijk ook belangrijke randvoorwaarden, maar de kern van mijn werk is het ondersteunen van anderen, daar wil ik aan toe komen. Die taken eromheen wordt ik niet altijd blij van. En dat is zo begrijpelijk want mijn hart klopt voor de kern en niet voor die randvoorwaarden.

Misschien herken je dat zelf ook? Dat de randvoorwaarden meer aandacht vragen dan je zou willen, en dat wat je ten diepste wilt doen dan in de verdrukking komt?

Hoe dan?

Soms valt me in meditatie of buiten wandelend ineens iets te binnen waar ik echt blij van word. En denk ‘JA, DAT!’ Daarvan had ik er bijvoorbeeld 2 de afgelopen tijd:

1.    dat ik niet alles alleen hoef te doen en anderen (meer) om hulp kan vragen.

2.    dat het heel precies komt, iets wat ik mijn overleden vader ineens hoorde zeggen en voor mij op zoveel vlakken echt klopt.

Het zijn verlangens die ook als intenties kunnen werken want ze raakten me en zijn dus voelbaar van betekenis. Die wil ik volgen de komende tijd. En wel precies zolang als dat ze nog werken voor me. Ik volg daarmee dat wat mijn hart raakt en mij energie geeft. Door mijzelf hieraan steeds opnieuw te herinneren merk ik dat ik meer ontspan en meer bereid ben de tijd te nemen om uit te komen op de dingen die kloppen voor mij.

Her-inneren.

Dat wat leeft in de wereld van de geest en creatieprocessen kan zich pas gaan manifesteren als we ons met de voelbare energie ervan kunnen verbinden in de tastbare wereld. Niet 1 keer maar juist door je steeds opnieuw de ervaring te herinneren en voelbaar te beleven. Zodat daar in het lichaam steeds weer opnieuw een kleine shift plaats kan vinden en energetisch iets bewogen wordt. Juist dan kan zo een inzicht zich langzaam materialiseren in de dagelijkse wereld precies op de essentie van hoe je het hebt ontvangen of ervaren.

De innerlijke staat realiseren voordat de uiterlijke resultaten gaan verschijnen zie ik niet als een wet. Toch helpt het om je diepe verlangens in beweging te krijgen. Daarvoor tijd inruimen kan een praktisch handvat zijn om je verlangens dichterbij te halen.

Wat ik voorlopig inrooster in mijn agenda is de dag starten met een mindsetmoment van 5 minuten en elke dag even opnieuw ervaren hoe belangrijk de 2 inzichten zijn voor mij en mijn werk. Die 5 minuten per dag brengen mij meer op hartsniveau en mijn werk ook. En dat gun ik mijzelf.

Wat gun jij jezelf voor 2020?

Harde werkers, dat zijn we.
Getagd op: