Een kleine keuzehulp bij dilemma’s en twijfels.

Primair

Bij belangrijke keuzes waar we even nog niet uit lijken te komen hebben mensen verschillende gewoonten om het besluit te bevorderen. Ieder heeft daar zo zijn eigen voorkeuren bij, en soms gaat men een heel rijtje af en lukt het nog niet om een beslissing te nemen. Terwijl het toch verstandig lijkt om er serieus bij stil te staan, kan dit ook veel onrust brengen en de twijfeltijd zelfs verlengen.

Enkele gewoontes kunnen zijn:

  • er nog een tijdje ‘op sudderen’ en later besluiten
  • anderen naar hun mening vragen
  • er over schrijven
  • lijstjes maken met pro’s en contra’s
  • bedenken wat wijs is om te doen, en goed voor zichzelf is
  • bedenken wat wijs is om te doen en goed voor de ander ( gezin bv)
  • eerst iets over lezen
  • de mogelijke consequenties in kaart brengen
  • voelen wat bij hen past

Uit diverse marketingonderzoeken rondom koopgedrag blijkt dat men zowel bij een impulsaankoop als bij een langer overwogen besluit, steevast vanuit het primaire brein kiest. Primair wil in dit geval zeggen: vanuit de beleving die we bij een aankoop hebben.

Dat fijne contact met de verkoper wat vertrouwt voelt bijvoorbeeld. Die heerlijke geur van het leer van de bank die je direct bij fijne jeugdherinneringen brengt. De onstuimig op de man af rennende dames in badpak op TV die raken aan een avontuur waar je ook wel eens over droomt en naar verlangt.
En na de primaire keuze vanuit ons reptielenbrein bedenken we daar dan natuurlijk wel de logische reden bij. Ha, wie had dat gedacht?!

 

Wat tegenwerkt

Wanneer het over keuzes gaat waar we belang aan hechten en die veranderingen in het leven brengen, staan we daar graag serieus bij stil. Het klinkt heel verstandig om alle ins en outs op een rijtje te hebben. En voor sommigen brengt dat juist rust. Toch kunnen we misschien uit bovenstaand concluderen dat het denken over de keuze ons -al dan niet tijdelijk- afleidt van de oorspronkelijke behoefte en daarmee verder af brengt van de keuze die ook helemaal bij je past. Want in ons primaire reptielenbrein is er geen bemoeienis van onze geest en het denken; het doet of reageert direct. Het wéét direct wat het wil. Noem het intuïtie, primair gedrag of egocentrisch, wanneer je het denken kunt uitschakelen en verbinding kunt maken met waar je eigenlijk naar verlangt, weet je in ieder geval direct wat je ten diepste wilt.

De angst om een verkéérde keuze te maken kan ook belemmerend werken. Het principe van denken in ‘goed’ en ‘fout’ houdt ons dan in de greep. Of de gedachte “Kiezen is verliezen”. Bang om jezelf tekort te doen, of de wens om een ander géén tekort te willen doen. Op een dieper niveau kan ook schuld of schaamte een rol spelen over een ‘verkeerde’ keuze maken. Soms doen we zo ons best, en misschien wel voor de uiterlijke vorm.

In ‘Keaping up appearances’ verheft Hyacinth het principe van ‘de schone schijn ophouden’ tot een humoristische cult-status  (engelse TVserie).

 

Allemaal zó menselijk in deze wereld met duizenden mogelijkheden en nog zoveel meer prikkels die op je af komen.

Maar stel dat we eens uitgaan van het feit dat er géén foute of goed keuze is,dat we het niet goed of fout kunnen doen. Dat we onszelf niet veroordelen en slechts een keuze maken waarvan we de consequenties op onze levensweg willen dragen en meenemen. Is dat een onbekende weg tegemoet?

Een weg waarbij we een groot deel van de controle los(-ser) laten en eventuele angsten of onzekerheden in de ogen zien. Waarbij we deze aanvaarden als een waardevol onderdeel van het leven. We kunnen tenslotte toch niet in de toekomst kijken en het leven beheersen. Deze weg biedt in ieder geval meer vrijheid en avontuur.

Wat kan helpen

Alvast wat positieve bijkomstigheden van een keuze maken:

  • Als we gekozen hebben ervaren we zelf meer rust, je tijd met onrust is voorbij
  • Wanneer we onze keuze laten horen worden we (meer) helder en aanwezig voor de ander > dat geeft de ander ook meer vertrouwen en rust

“Laat zien wat er in jouw hart omgaat en verberg het niet 

opdat ik kan laten zien wat er in mijn hart omgaat en waartoe het ik in staat is.
Rumi

Een mogelijk stappenplan:

  1. Kies een fijne rustige plek waar je even stil en alleen kunt zijn
  2. Loop, zit in mediatie, schrijf, teken of lig naar de wolken te kijken en neem de tijd om al mijmerend contact te maken met hoe jij je HIER en NU voelt.

Vraag jezelf dan af:

  1. Wanneer ik met niemand rekening zou houden waar zou ik dan voor kiezen? Waar voel ik dan het meest voor, verlang ik naar of heb ik behoefte aan?
  2. Wanneer ik weet om welke behoefte het gaat hoe zou ik deze het liefst in willen vullen? (welke manieren zie je concreet voor je en kies je meest favoriete)
  3. Mijmer over welke consequenties heeft deze keuze voor de anderen die er mee te maken hebben en hoe wil ik daarover in gesprek?
  4. Sta ik nog open voor verandering en/of aanvulling? Zo ja, dan kun je een verzoek doen dat met je keuze te maken heeft. Zo nee, klinkt het als een vaststaand gegeven voor jezelf. Een keuze om onafhankelijk van de ander te willen uitvoeren. Wil ik de gevolgen daarvan dragen?

“Als ik niet aangeef wat ik nodig heb krijg ik wat er over is en dat is zelden wat ik hebben wil”

Dus: parkeer je gedachten (of oordelen, twijfels, schuld, schaamte, het moeten, de eisen, zo hoort het, dat wil de ander en dat wil ik niet) voor een moment en probeer eens een andere cirkel.

In gesprek

Om in jezelf de ruimte te kunnen vinden om zonder angst en zorgen in dialoog te gaan over jouw keuze zou je deze affirmatie een tijdje uit kunnen proberen. Het kan een meewerkende overtuiging worden.

“Wanneer ik voor mijn liefste keuze ga vervul ik een groot verlangen van mijzelf.

Als ik daar een voorstel over doe naar mijn naasten heb ik alle ruimte om te horen wat het met hen doet. We zijn gelijkwaardig en ieders mening doet ertoe en in het luisteren naar elkaars behoeften vinden we een gezamenlijk weg.”

Kiezen zonder twijfel