Soms brengt het leven je ervaringen naar je hart. Volle en rijke, die vooral blij maken en energie geven, of een avontuur brengen. Ervaringen die je voor altijd wil bewaren. 
En soms kom je ervaringen tegen die je liever niet had gewild. Die vooral pijnlijk en verdrietig zijn, of te groot om in een keer te verwerken. Je zou ze graag snel achter je willen laten. 
Het leven biedt ervaringen waarmee we leven en leren leven. En alle ervaringen bij elkaar hebben een weerslag op ons lichaam en onze geest. Dat laat zich zien in hoe we functioneren op het werk of in het gezin. 

Het hart proeft

Eigenlijk kun je zeggen dat alle levenservaringen ‘naar je hart’ zijn, niet alleen de fijne. Omdat het hart elke ervaring doorvoelt. Zonder onderscheid, zonder oordeel. Het proeft, schikt en herschikt. Het hart luistert en tikt mee. Het ruikt van afstand of iets niet klopt en bonst dan wat harder op de deur. Het verzorgd ons hele systeem met stromen die leven geven.

Zowel de pijn grijpt daar als eerste binnen als de schrik. Zowel de liefde stroomt erdoor, alsook de vrede. Alle smaken van het leven worden er geproefd en verwerkt.

De emotionele wond

Wanneer ons lichaam fysiek gewond is begrijpen we dat herstel met pijn gepaard kan gaan die lang kan aanhouden als de wond diep is. Bij emotionele pijn begrijpen we soms niet direct, waarom we zo diep geraakt waren dat ons brein in de primaire reacties schoot. Het primaire brein gaat direct in de oordelende stand staan van wie is goed en wie is fout en beseft ook niet dat vooral de veroordeling zelf als zout is dat in de wond wordt gewreven en die openhoudt.

Wanneer we zonder oordeel naar onze eigen wond kunnen kijken en luisteren naar wat er zo geraakt is, dan zien we dat er soms een oudere ervaring mee resoneert.

Patronen zien

Gisteren trof ik buren in een gesprek waarbij de emotie hoog opliep. Als verbinder en bemiddelaar was mijn eerste gedachte: “Daar moet ik tussen gaan staan!”. Tegelijkertijd merkte ik dat ik me terugtrok: een reflex uit mijn kindertijd.
In verwarring door deze twee uitersten stond ik even stil en realiseerde me dat die reflexen allebei uit mijn jeugd voortkwamen. Als kind raakte ik vaak in verwarring wanneer mijn ouders stevig ruzie hadden. Ik wìlde dan iets doen, maar trok me toch terug naar een veilige plek. Terwijl ik me niet aan hun harde stemmen kon onttrekken, zat ik het met mijn ogen dicht en bibberend uit. Na afloop ging het leven verder alsof er niets gebeurd was en bleef ik met schaamte rondlopen over het feit dat ik iets gehoord had wat niet voor mij bestemd was èn dat ik niet kon oplossen dat mijn ouders niet gelukkig waren.
Zo heeft het concept ‘conflict’ zich met elke ouderlijke ruzie steeds dieper in mijn systeem genesteld en haar patroon ingesleten.

Angstig zijn voor ruzies kan ik als een imperfectie zien. Maar liever wil ik het begrijpen als een patroon dat ontstaan is toen ik nog heel jong was. De angst wordt er lichter van en mijn leven ook. En als ik ‘ruzie maken’ kan zien als een moment waarop iemand zijn opperste machteloosheid uit, dan verzacht ik.
 
In de situatie met mijn buren koos ik om “hallo” te zeggen, meer niet, en besefte ik dat zij mij echt wel om ondersteuning zouden vragen als ze dat wilden.

Er is ook niet zoveel mis met een stevige woordenwisseling. Soms brengt het energie en helderheid. En het is vooral zo menselijk om geraakt te worden en van daaruit te reageren.

Het wordt pas een probleem als er geen reflectie plaats kan vinden en de verbinding niet kan herstellen. Als de oordelen en het ongemak onderhuids gaan sudderen en de overtuiging over wie ‘goed’ is en wie ‘fout’ zit hardnekkig blijft.

 

Schoonheid zien

Ik kan onzeker zijn als een imperfectie zien. Maar misschien ook begrijpen als mijn grote verlangen naar helderheid, veiligheid en bij de groep willen horen, en het ongemakkelijke gevoel erbij nemen.

Ik kan mijn ongeduld zien als een imperfectie terwijl ik het ook kan begrijpen als een boodschap van mijn innerlijk aan mezelf over mijn tempo of iets wat niet aansluit bij mijn behoeften.

Ik kan verslaving aan eten/drinken/seks of social media zien als imperfectie. Toch kan ik het beter begrijpen als ik me voorstel dat het ergens vandaan komt, en krampachtig een behoefte vervuld die gekoppeld zit aan een heel diep patroon.

Ik kan mijn littekens of verbrande huid zien als iets om voor te schamen. Of ik sluit ze in en zie ze als plekken op mijn lichaam waar het nog zichtbaar is hoezeer ik geleden heb aan iets wat me overkwam.

 

Al mijn fysieke en emotionele littekens zijn een weergave van ervaringen die graag begrepen en ingesloten willen worden. Ieder litteken heeft zijn geschiedenis, tekent het huis waarin ik woon. Ze maken mij tot de mens die ik ben.
In de zomerweek ‘Levenslust’ van 19- 24 juli geven we ruimte om littekens te onderzoeken en te omarmen, zodat we er meer vrede mee kunnen hebben. En natuurlijk doen we dat ook met speelsheid en lichtheid.

Menszijn met al je ‘imperfecties’