Heelheid

Met heelheid bedoel ik hier: ik kan/mag met al mijn kracht en kwetsbaarheid aanwezig zijn vanuit wat er nu in me leeft. Dat hoeft niet perfect te zijn en heeft niets zweverigs. Soms struikel ik, of stotter of doe dingen die ik achteraf gezien graag anders had gedaan. En dat accepteer ik en daarmee ‘hoor ik nog altijd bij de club’ en word ik niet uitgestoten.

Heelheid herken ik dan ook als een diep verlangen om mezelf te mogen zijn zowel in privé als in werk. En me daarbij dan ook nog veilig te weten, geaccepteerd en erbij te horen.

Wanneer er delen in mijzelf niet geleefd mogen worden of ik er niet over kan delen met anderen, dan stagneert er ergens iets in mij. Dan gaan ervaringen vast zitten en stagneert daar de energie.

Bijvoorbeeld als ik eigenlijk doodmoe ben maar niet wil laten weten dat ik slecht geslapen heb of angst heb om oververmoeid te raken. Mezelf sterker voordoen dan ik ben geeft veel spanning. Of als ik eigenlijk verlang naar een andere baan en daar niets mee doe of dingen vergeet waar ik me voor schaam. Het veroorzaakt stremmingen in de energie.

Delen die onder het vloerkleed geschoven worden zullen protesteren, want je fysieke en emotionele systeem wil bovenal dat alles er mag zijn en kan stromen. Energie wil altijd stromen! Zowel in jezelf als tussen jou en mij.

Een sleutel

Mogen al mijn kritische stemmen, alle negatieve gedachten ook stromen? Ja!

Mag ik me soms onbegrijpelijk anders voelen dan een ander en heel andere dingen willen? Jazeker! Mag ik boos zijn of gefrustreerd? Ja natúúrlijk, want alles wat er in je leeft is de moeite waard gehoord te worden, op zijn minst door jezelf. En daar zit een sleutel:

Als ik mezelf kan horen dan is dat vaak voldoende om de kritische, boze of onzekere stem tot rust te brengen en helderheid te scheppen in wat deze stem onderliggend wil. En daarmee hoef ik die niet altijd meer in de dialoog te brengen met de ander.

Dat kan ik zelf doen en soms kan het ondersteunend zijn wanneer een ander ruimte heeft om empathisch naar mijn ontevreden stemmen te luisteren. Het helpt om ze te accepteren als raadgever, en brengt helderheid in waar ik eigenlijk naar verlang.

Erbij horen

Onze diepe behoefte aan veiligheid en erbij horen is een enorm grote drijfveer die ons handelen al sinds de oudheid bepaalt. De primaire angst voor uitsluiting en niet kunnen overleven maakt dat we soms kiezen om rollen te blijven spelen, maskers te blijven dragen of onszelf geweld aan te doen.

Vanuit mijn persoonlijke ervaring wil ik je zeggen: je hoort erbij als je je angst voor uitsluiting kunt horen, of je zorg om eventuele nadelige effecten van wat je deelt. Dan hoor je namelijk bij jezelf en kun je keuze zien of je ook bij de ander(-en) wilt horen. Je hoort erbij als je zelf besluit dat je erbij wilt horen.

Fascinerend, al die stemmen!

Mijn innerlijke criticus spreekt heel vaak een woordje mee; soms moedigt hij me aan en soms remt hij me af. Dat doet hij in allerlei variaties. Ik noem hem ‘hij’ zodat ik me er niet al te veel mee identificeer. En nee, het is géén ziektebeeld: innerlijke stemmen horen. Je gedachten zijn een natuurlijke reactie van je systeem om een situatie in te schatten, te verwerken of te willen controleren. Wanneer gedachten zich steeds herhalen, kan ik me afvragen: “Wiens stem spreekt er nu?”

Stemmen die ik in mezelf herken zijn bv: de opvoeder (moeder of vader), de betweter of preker ( je moet.. of hoort…), het kind (ik wil het nu!), de dromer (oh alsik maar eerst … dan…), het slachtoffer (dat overkomt mij altijd), de dwaas (kent geen goed/fout/angst, slechts nieuwsgierigheid). De hemelbestormer, minnares, verleidelijke, de baas, de heilige, de wreker en nog veel meer… Sommigen komen vaker bovendrijven dan andere.

Als ik een moment de tijd neem om te luisteren en te zeggen: “aha dat zegt het kind of de wreker in mij nu. Ik ben het kind niet maar iets vanuit mijn kind-patroon reageert zo nu, omdat het geraakt is.” Dan kan ik vertalen waar het onderliggend naar verlangt. Fascinerend toch?!

Door een moment te luisteren creëer ik de keuze voor mezelf om er wel of niet iets mee te doen. Wanneer ik de stem zou negeren, wegdrukken, weet ik gewoon dat deze op een onverwacht moment terug zal komen.

Laten we zacht zijn voor onze stemmen, daarmee komen ze tot rust.
En wanneer ze langzaam stiller worden
kan ik meer en meer ZIJN.
Persoonlijk leiderschap: heelheid en je kritische stemmen.